۱۸۰۰ سال پیش از مسیح، دین زرتشت سخن روز قیامت را مطرح کرده و آتشگاهی را توصیف میکند که انسانهای نیک آتش آن را چون شیر و عسل؛ و انسانهای پلید آن را چون آهن گداخته بر جان خود احساس مینمایند. روح مرده سه روز در کنار جسد میمانَد و سحرگاهانِ روز چهارم بهسوی پل چینوت در قلهٔ کوه البرز (بلخ) روان میشود. در آنجا دادگاهی در حضور ایزدان سروش، رشن و اشتاد و با نظارت ایندرا و میترا برگزار میگردد و با ترازو به کارهای نیک و زشت او رسیدگی میشود تامعلوم شود کدامین کفهٔ ترازو سنگینتر است. سپس انسان نیکسرشت از راهی نورانی بهسوی پردیس (بهشت)، و انسان گناهکار به درهای پرتاب میشود و دیوها او را از آنجا به دوزخ میرانند)[۵][۶][۷]
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر