حکومتهای دیکتاتوری و تمامیت خواه ، با توجه به مطالعاتی که در زمینه شناخت حکومتهای مثل خود داشته اند ، و یا بمرور زمان در حوادثی که از سر گذرانده اند ،آموخته اند ، برای اعتراضات مردمی راه حلهای مختلفی را آماده و مهیا کنند که سعی میشود این رفتارها ، مرحله به مرحله با توجه به واکنش انقلابیون صورت بندی و اجرایی شود.
یکی از بارزترین این رفتارها که ممکن است در هر مرحله از اعتراضات واقع شود خشونت و استفاده از این ابزار است.
حکومتهای غیر مردمی سعی میکنند برای حفظ خود در قدرت ، ابزارهای سخت افزاری و نرم افزاری را از قبل تهیه نمایند و برنامه ریزی و چگونگی بکارگیری آنها را تدوین و اجرایی کنند.
حکومت در مراحل مختلف سعی خواهد کرد در موارد اولیه از خشونت کلامی استفاده کند. از طریق مراکز ، رسانه ها و تریبونهای خود به مردم بفهماند که قادر است دست به خشونت بزند و اگر ناچار شود آنرا اجرایی خواهد کرد. در چنین مراحلی عمدتا نیز سعی خواهد نمود تاییدی از دیگر افراد دریافت کند. مثلا از مراجع تقلید، اقشار شناخته شده جامعه و حتی با راه اندازی راهپیماییهای حکومتی و با دادن شعارهایی مبنی بر دخالت قاطع حکومت برای فیصله دادن به این قیامها.
در شهرهای بزرگ عمدتا از این روش بهره میبرد ، مگر زمانیکه شرایط را حاد تشخیص دهد.
حکومت در مراحل اولیه قیام ، آنهم در شهرهای کوچک روشی توام با خشونت را نیز پیگیری خواهد کرد.
حکومت از این ترفند چند هدف دارد.
۱) حکومت میداند در شهرهای بزرگ جمعیت زیادی وارد خیابان خواهند شد. دستور به اقدام خشونت آمیز ممکن است کشته های زیادی بجا بگذارد ، که این مطلب در زمان اولیه شروع اعتراضات نه تنها مفید نیست ، بلکه در تهیج مردم برای انتقام نیز بسیار موثر است.
۲) شهرهای کوچک عمدتا برای انتقال اخبار و اطلاعات به دیگر مناطق دچار مشکل بیشتری هستند و حکومت نیز میتواند میزان خروجی این اطلاعات را کنترل کند. بعنوان مثال بوسیله قطع شبکه های اطلاعاتی، کنترل ورود و خروج به شهر یا در میزان تعداد نفرات و چگونگی وقوع حادثه و مقصر قلمداد کردن انقلابیون دستش بازتر خواهد بود.
۳) حکومت با اینکار میتواند پیام مهمی به دیگر مناطق بخصوص شهرهای بزرگ بفرستد. و آن اینکه حکومت چنانچه اقتضاء کند و ضرورت ایجاب نماید دست به خشونت شدید هم خواهد زد ، چنانچه چنین کاری را در شهر ( الف) انجام داده است.
۴) مطلبی دیگر که شدیدا باید مورد توجه قرار گیرد اینکه خشونت در شهرهای کوچک را میتوان بشکل کنترل شده تری انجام داد و مدیریت کرد ، و پیام خشونت را نیز بشکل دقیق و حساب شده بنحویکه مورد خواست حکومت باشد میتوان منتشر نمود. و اگر هم نیاز به مقصر شناختن کسی باشد ، معمولا افراد مسئول این شهرها که ناشناخته هستند را بهتر میتوان جابجا نمود ، بنحویکه حساسیت برانگیز نباشد.
۵) خشونت در شهرهای بزرگ میتواند پیام مهم و اخبار واقعی تری را به کل کشور و حتی در سطح بین المللی مخابره کند. مثلا اعتراض مردم تهران، تبریز، مشهد، اصفهان و شیراز بازخورد قوی تری دارد تا شهرهای کوچک و شهرستانهای کوچک. در چنین مواقعی که خشونت در شهرهای بزرگ رخ دهد مردم خواهند دانست شدت اعتراضها در شهرهای بزرگ بقدری بوده است که امنیت را مختل نموده و استفاده حکومت از سلاح و خشونت را اجتناب ناپذیر کرده است. در واقع خشونت تناسب معنا داری با میزان اعتراضات و خطرات دارد و این میتواند پیام مهمی به کل کشور و رسانه های بین المللی منتقل کند. در واقع حکومت سعی خواهد کرد علاوه بر انتقال پیام خود مبنی بر دست زدن به خشونت را با این مطلب که همه چیز تحت کنترل است به هواداران خود و همینطور به انقلابیون و مردم خارج از کشور منتقل کند.
۶) نکته ششم اینکه حکومت اِعمال خشونت در شهرهای کوچک را بهتر میتواند، چنانچه ضرورت اقتضاء کند ، منوط به اشتباه و خودسرانه عمل کردن یک رئیس پلیس یا یک پایگاه یا یک نهاد بداند. در حالیکه در شهرهای بزرگ که از چندین پایگاه و پاسگاه و نهاد مشابه تشکیل شده و سلسله مراتبی موجود است ، اینکه بخواهند همه را خودسر و متخلف خطاب کنند سبب مضحکه و دور از ذهن خواهد بود. مثلا نمیشود تمام رئیس پلیسها یا روسای پایگاههای بسیج یا سپاه را در کشتن مردم تهران خودسر دانست. بلکه قاعدتا آنها باید از یک دستورالعمل واحدی تبعیت کرده باشند. بنابراین ، شائبه دستوری بودن این عمل را میتوانند در شهرهای کوچک با تنبیه مسئول به بهانه خودسر بودن بپوشانند. ولی در شهرهای بزرگ ، توجیه چنین عملی مقدور نیست و دور از ذهن است.
۷) در شهرهای کوچک و عمدتا دارای دسته بندی قومیتی و عشیره ای چنین اعمالی بیشتر رخ میدهد. حکومت نیز با انتخاب این شهرها سعی خواهد کرد چنانچه در تنگنا قرار گرفت اینموارد را ناشی از تسویه حسابهای قدیمی قومی و عشیره ای وانمود کند و تا حدودی خود را مبرا نشان دهد.
یکی از بارزترین این رفتارها که ممکن است در هر مرحله از اعتراضات واقع شود خشونت و استفاده از این ابزار است.
حکومتهای غیر مردمی سعی میکنند برای حفظ خود در قدرت ، ابزارهای سخت افزاری و نرم افزاری را از قبل تهیه نمایند و برنامه ریزی و چگونگی بکارگیری آنها را تدوین و اجرایی کنند.
حکومت در مراحل مختلف سعی خواهد کرد در موارد اولیه از خشونت کلامی استفاده کند. از طریق مراکز ، رسانه ها و تریبونهای خود به مردم بفهماند که قادر است دست به خشونت بزند و اگر ناچار شود آنرا اجرایی خواهد کرد. در چنین مراحلی عمدتا نیز سعی خواهد نمود تاییدی از دیگر افراد دریافت کند. مثلا از مراجع تقلید، اقشار شناخته شده جامعه و حتی با راه اندازی راهپیماییهای حکومتی و با دادن شعارهایی مبنی بر دخالت قاطع حکومت برای فیصله دادن به این قیامها.
در شهرهای بزرگ عمدتا از این روش بهره میبرد ، مگر زمانیکه شرایط را حاد تشخیص دهد.
حکومت در مراحل اولیه قیام ، آنهم در شهرهای کوچک روشی توام با خشونت را نیز پیگیری خواهد کرد.
حکومت از این ترفند چند هدف دارد.
۱) حکومت میداند در شهرهای بزرگ جمعیت زیادی وارد خیابان خواهند شد. دستور به اقدام خشونت آمیز ممکن است کشته های زیادی بجا بگذارد ، که این مطلب در زمان اولیه شروع اعتراضات نه تنها مفید نیست ، بلکه در تهیج مردم برای انتقام نیز بسیار موثر است.
۲) شهرهای کوچک عمدتا برای انتقال اخبار و اطلاعات به دیگر مناطق دچار مشکل بیشتری هستند و حکومت نیز میتواند میزان خروجی این اطلاعات را کنترل کند. بعنوان مثال بوسیله قطع شبکه های اطلاعاتی، کنترل ورود و خروج به شهر یا در میزان تعداد نفرات و چگونگی وقوع حادثه و مقصر قلمداد کردن انقلابیون دستش بازتر خواهد بود.
۳) حکومت با اینکار میتواند پیام مهمی به دیگر مناطق بخصوص شهرهای بزرگ بفرستد. و آن اینکه حکومت چنانچه اقتضاء کند و ضرورت ایجاب نماید دست به خشونت شدید هم خواهد زد ، چنانچه چنین کاری را در شهر ( الف) انجام داده است.
۴) مطلبی دیگر که شدیدا باید مورد توجه قرار گیرد اینکه خشونت در شهرهای کوچک را میتوان بشکل کنترل شده تری انجام داد و مدیریت کرد ، و پیام خشونت را نیز بشکل دقیق و حساب شده بنحویکه مورد خواست حکومت باشد میتوان منتشر نمود. و اگر هم نیاز به مقصر شناختن کسی باشد ، معمولا افراد مسئول این شهرها که ناشناخته هستند را بهتر میتوان جابجا نمود ، بنحویکه حساسیت برانگیز نباشد.
۵) خشونت در شهرهای بزرگ میتواند پیام مهم و اخبار واقعی تری را به کل کشور و حتی در سطح بین المللی مخابره کند. مثلا اعتراض مردم تهران، تبریز، مشهد، اصفهان و شیراز بازخورد قوی تری دارد تا شهرهای کوچک و شهرستانهای کوچک. در چنین مواقعی که خشونت در شهرهای بزرگ رخ دهد مردم خواهند دانست شدت اعتراضها در شهرهای بزرگ بقدری بوده است که امنیت را مختل نموده و استفاده حکومت از سلاح و خشونت را اجتناب ناپذیر کرده است. در واقع خشونت تناسب معنا داری با میزان اعتراضات و خطرات دارد و این میتواند پیام مهمی به کل کشور و رسانه های بین المللی منتقل کند. در واقع حکومت سعی خواهد کرد علاوه بر انتقال پیام خود مبنی بر دست زدن به خشونت را با این مطلب که همه چیز تحت کنترل است به هواداران خود و همینطور به انقلابیون و مردم خارج از کشور منتقل کند.
۶) نکته ششم اینکه حکومت اِعمال خشونت در شهرهای کوچک را بهتر میتواند، چنانچه ضرورت اقتضاء کند ، منوط به اشتباه و خودسرانه عمل کردن یک رئیس پلیس یا یک پایگاه یا یک نهاد بداند. در حالیکه در شهرهای بزرگ که از چندین پایگاه و پاسگاه و نهاد مشابه تشکیل شده و سلسله مراتبی موجود است ، اینکه بخواهند همه را خودسر و متخلف خطاب کنند سبب مضحکه و دور از ذهن خواهد بود. مثلا نمیشود تمام رئیس پلیسها یا روسای پایگاههای بسیج یا سپاه را در کشتن مردم تهران خودسر دانست. بلکه قاعدتا آنها باید از یک دستورالعمل واحدی تبعیت کرده باشند. بنابراین ، شائبه دستوری بودن این عمل را میتوانند در شهرهای کوچک با تنبیه مسئول به بهانه خودسر بودن بپوشانند. ولی در شهرهای بزرگ ، توجیه چنین عملی مقدور نیست و دور از ذهن است.
۷) در شهرهای کوچک و عمدتا دارای دسته بندی قومیتی و عشیره ای چنین اعمالی بیشتر رخ میدهد. حکومت نیز با انتخاب این شهرها سعی خواهد کرد چنانچه در تنگنا قرار گرفت اینموارد را ناشی از تسویه حسابهای قدیمی قومی و عشیره ای وانمود کند و تا حدودی خود را مبرا نشان دهد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر