تعداد بسیار بیشتری ذکر شده که مخاطبین میتوانند بدان دسترسی داشته باشند و جهت عدم طولانی شدن متن از آوردن همه آنها خودداری میکنم.
اما این دستورات غیر اخلاقی به همینجا ختم نمیشود. در اینجا اقوال برخی از بزرگترین فقه های شیعه را نیز میآوریم تا نشان دهیم گَنده گردیدن ماهی از سر چگونه امتداد میابد.
صاحب جواهر در کتاب متاجر میگوید (مومن فقط شیعیان هستند و غیر شیعیان جزء مومنین نیستند و در جواز هجو و سبّ و لعن و دشنام دادن به مشرکین اختلافی نیست. و ظاهر الحاق اهل سنت به مشرکین است. و اهل سنت را مجوس دانسته و آنان را بدتر از نصاری وپلیدتر از سگان میخواند. و تصریح میکند که فقهایی چون علامه حلّی و خواجه نصیر الدین طوسی به کشتن اهل سنت و نظایر کشتن مانند شکنجه و ضرب فتوا میداده اند. همچنانکه این اعمال را نسبت به کفار روا دانسته اند.
شیخ انصاری در المکاسب المحرمه در مبحث کسب های حرام در بحث غیبت آورده است که غیبت و لعن اهل سنت جایز است و این افراد جزء مومنین محسوب نمیشوند و احترام نداشتن اهل سنت را از ضروریات مذهب شیعه عنوان میکند و احکام اسلام را برای آنان جاری نمیداند.
فقیه بزرگ شیعه آیت الله سید ابوالقاسم خوئی صریحا تهمت به مخالفین شیعه و اهل سنت را جایز میشمارد، طوری که اگر چیز بدی در آنان نباشد را بتوان به آنان نسبت داد و بهتان زد ( مصباح الفقاهه ج ۱ ص ۴۵۸) او میگوید: از بدیهیات است که هیچ برادری و ارتباطی بین ما و اهل سنت وجود ندارد(ص ۵۰۵) و در همان صفحه پیشین میگوید : هر چند دروغ حرام است ولی گاه مصلحت اقتضاء میکند که به آنها تهمت زده شود و برای مفتضح شدنشان ، کارهای زشتی که نکرده اند به آنها نسبت داده شود تا مردم متدین عوام ، از آنها فاصله بگیرند و تحت تاثیر آنان واقع نشوند.
آیت الله گلپایگانی نیز در کتاب الدر المنضود ج۲ص۱۴۸ میآورد ( دروغ به اهل سنت و مخالفین شیعه جایز است)
و آیت الله خمینی نیز از این دستورات اخلاق مدارانه اسلامی ترویج و استفاده میکند. او میگوید غیر از ما شیعیان ، دیگران برادرانمان نیستند. حتی اگر مسلمان باشند. و در بی احترامی کردن (سب ،لعن، غیبت و بهتان) به آنها شکی نیست ( فلا شبهه فی عدم احترامهم ) بلکه این از ضروریات مذهب شیعه است. همانطور که اهل تحقیق گفته اند که از ضروریات مذهب است. بلکه هر کس به اخبار فراوان موجود در ابواب متفرقه نظر کند در جواز هتک حرمت و غیبت کردن آنان هیچ شکی نخواهد کرد ( مکاسب المحرمه. خمینی، ج۱ص۲۵۱)
آیت الله منتظری نیز که در این سالها بعنوان روحانی اصلاح طلب و اخلاق مدار شناخته شده هر چند چندان به اهل سنت اجحاف نمیکند ولی او نیز مجوز بهتان و دشنام را به مبدع در دین میدهد.
افرادی مثل آیت الله میرزا جواد تبریزی نیز در ارشاد الطالب ج۱ص۳۸۱ مجوز مباهته را از اصول اخلاقی شیعه میداند.
آیت الله محمد مومن قمی در مبانی تحریر الوسیله ج۲ص۴۵۴ قذف و بهتان اهل سنت و مخالفین شیعه را نه تنها جایز بلکه ارجح میداند.
ما سعی کردیم در این نوشتار مشتی نمونه خروار را ارائه کنیم تا بدانیم چگونه و به چه سبب است که جامعه اسلامی به این درجه از ادبار و بدبختی اخلاقی و انسانی گرفتار است. اگر همانگونه که گفته اند الناس علی دین ملوکهم باشد باید پذیرفت مردم جامعه اسلامی نیز روایت نبوی و اقوال ائمه و فقیهان خود را نصب العین میکنند و دیگر با اجرای این نوع رفتارها در پرتو این روایات چیزی از یک جامعه انسانی باقی نخواهد ماند.
در پایان ،پدیدار جامعه اسلامی را نتیجه همان فلسفه فکری مولانا باید دانست که در این بیت خلاصه شده
نفس اول راند بر نفس دوم
ماهی از سر گَنده باشد نی ز دم
اما این دستورات غیر اخلاقی به همینجا ختم نمیشود. در اینجا اقوال برخی از بزرگترین فقه های شیعه را نیز میآوریم تا نشان دهیم گَنده گردیدن ماهی از سر چگونه امتداد میابد.
صاحب جواهر در کتاب متاجر میگوید (مومن فقط شیعیان هستند و غیر شیعیان جزء مومنین نیستند و در جواز هجو و سبّ و لعن و دشنام دادن به مشرکین اختلافی نیست. و ظاهر الحاق اهل سنت به مشرکین است. و اهل سنت را مجوس دانسته و آنان را بدتر از نصاری وپلیدتر از سگان میخواند. و تصریح میکند که فقهایی چون علامه حلّی و خواجه نصیر الدین طوسی به کشتن اهل سنت و نظایر کشتن مانند شکنجه و ضرب فتوا میداده اند. همچنانکه این اعمال را نسبت به کفار روا دانسته اند.
شیخ انصاری در المکاسب المحرمه در مبحث کسب های حرام در بحث غیبت آورده است که غیبت و لعن اهل سنت جایز است و این افراد جزء مومنین محسوب نمیشوند و احترام نداشتن اهل سنت را از ضروریات مذهب شیعه عنوان میکند و احکام اسلام را برای آنان جاری نمیداند.
فقیه بزرگ شیعه آیت الله سید ابوالقاسم خوئی صریحا تهمت به مخالفین شیعه و اهل سنت را جایز میشمارد، طوری که اگر چیز بدی در آنان نباشد را بتوان به آنان نسبت داد و بهتان زد ( مصباح الفقاهه ج ۱ ص ۴۵۸) او میگوید: از بدیهیات است که هیچ برادری و ارتباطی بین ما و اهل سنت وجود ندارد(ص ۵۰۵) و در همان صفحه پیشین میگوید : هر چند دروغ حرام است ولی گاه مصلحت اقتضاء میکند که به آنها تهمت زده شود و برای مفتضح شدنشان ، کارهای زشتی که نکرده اند به آنها نسبت داده شود تا مردم متدین عوام ، از آنها فاصله بگیرند و تحت تاثیر آنان واقع نشوند.
آیت الله گلپایگانی نیز در کتاب الدر المنضود ج۲ص۱۴۸ میآورد ( دروغ به اهل سنت و مخالفین شیعه جایز است)
و آیت الله خمینی نیز از این دستورات اخلاق مدارانه اسلامی ترویج و استفاده میکند. او میگوید غیر از ما شیعیان ، دیگران برادرانمان نیستند. حتی اگر مسلمان باشند. و در بی احترامی کردن (سب ،لعن، غیبت و بهتان) به آنها شکی نیست ( فلا شبهه فی عدم احترامهم ) بلکه این از ضروریات مذهب شیعه است. همانطور که اهل تحقیق گفته اند که از ضروریات مذهب است. بلکه هر کس به اخبار فراوان موجود در ابواب متفرقه نظر کند در جواز هتک حرمت و غیبت کردن آنان هیچ شکی نخواهد کرد ( مکاسب المحرمه. خمینی، ج۱ص۲۵۱)
آیت الله منتظری نیز که در این سالها بعنوان روحانی اصلاح طلب و اخلاق مدار شناخته شده هر چند چندان به اهل سنت اجحاف نمیکند ولی او نیز مجوز بهتان و دشنام را به مبدع در دین میدهد.
افرادی مثل آیت الله میرزا جواد تبریزی نیز در ارشاد الطالب ج۱ص۳۸۱ مجوز مباهته را از اصول اخلاقی شیعه میداند.
آیت الله محمد مومن قمی در مبانی تحریر الوسیله ج۲ص۴۵۴ قذف و بهتان اهل سنت و مخالفین شیعه را نه تنها جایز بلکه ارجح میداند.
ما سعی کردیم در این نوشتار مشتی نمونه خروار را ارائه کنیم تا بدانیم چگونه و به چه سبب است که جامعه اسلامی به این درجه از ادبار و بدبختی اخلاقی و انسانی گرفتار است. اگر همانگونه که گفته اند الناس علی دین ملوکهم باشد باید پذیرفت مردم جامعه اسلامی نیز روایت نبوی و اقوال ائمه و فقیهان خود را نصب العین میکنند و دیگر با اجرای این نوع رفتارها در پرتو این روایات چیزی از یک جامعه انسانی باقی نخواهد ماند.
در پایان ،پدیدار جامعه اسلامی را نتیجه همان فلسفه فکری مولانا باید دانست که در این بیت خلاصه شده
نفس اول راند بر نفس دوم
ماهی از سر گَنده باشد نی ز دم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر