در سلسله مقالاتی، سعی خواهم نمود بشکل بسیار مختصر ولی مفید ، مطالبی جهت اجرا ، که بتواند در پیشبرد و تحمیل خواست مردم در بحبوحه این قیام تا وقوع انقلاب موثر واقع شود را خدمت عزیزان و هموطنان عرض کنم.
این مقاله بخش نخست از ارائه این پیشنهادات است. در ادامه نیز سعی خواهمنمود مواردی که به زعم من ، مفید میافتد را تقدیم خوانندگان گرامی نمایم.
زمانیکه خواست مسالمت آمیز مردم توسط حکومت به هیچ انگاشته میشود ، مردم چاره ای جز فریاد در خیابان و واکنشهای قهرآمیز ندارند. واکنشهایی که منجر به خشونت نیز خواهد شد.
اما نکاتی را باید در نظر داشت.
در چنین مواردی که تحولی رخ میدهد ، غالبا همه عناصر وقوع یکانقلاب ، ساده و آسان مهیا نیست. گاهی برخی از شرایط اولیه وجود دارد و بخشی دیگر هنوز بوجود نیامده است. از بخش دوم نیز گاهی در بستر قیامها، مواردی محقق میشود و ممکن است انقلابی بدون برخی مولفه ها به ثمر بنشیند.
مثلا خانم تدا اسکاچپول ، از نظریه پردازان و محققین بررسی انقلابها ، برخی نظرات خود را بعد از انقلاب ایران تعدیل کرد و برخی مولفه های جدید را نیز اضافه نمود.
پس شرایط و بستر انقلابها کاملا یکسان نیست. و چه بسا برخی مولفه ها در وقوع انقلابی مفقود بوده ، ولی آن انقلاب به ثمر نشسته باشد.
بنابراین به مسئله حکومت جمهوری اسلامی و مردم ایران باید با توجه به بستر خود نگاه کرد.
۱) اولین نکته این است که معمولا حکومتهای در حال اضمحلال ،و واقع در رویارویی با انقلابیون سعی میکنند اعتراضات مردمی را که خود نخواسته اند بشنوند ، فاقد اصالت نشان دهند. در چنین مواقعی از کلماتی استفاده میکنند که بتوانند به مردم مردد ، که هنوز به انقلابیون نپیوسته اند بقبولانند ، مردمِ در خیابان ، گروهی اغتشاشگر و آشوب طلب هستند که قصد عقده گشایی و تخریب دارند ، و هدفشان آشوب و برهم زدن نظم اجتماعی و تخریب است. از پیوستن به آنها خودداری کنید.
دومین نکته این است که غالباً سعی میشود این افراد آمده در خیابان را فریب خورده توسط عاملین کشورهای بیگانه بدانند ، که با دولت و حکومت فعلی در حال معارضه است.
در قیام اخیر که چند روزه ادامه یافته است ، شاهد هر دو واکنش از سوی حاکمیت بوده ایم.
حکومت ، نخست سعی نمود مردم را جمعی اغتشاشگر و آشوب طلب و اهل فتنه بداند. اما مسئله این است که جمعی آشوب طلب نمیتوانند در کل کشور و شهرهای بزرگ اجتماع کنند و از هر سن و قشر و جنسیتی در میان آنها باشد. بنابراین این ادعای رژیم پوشالی تر از آن است که بتواند مردم زیادی را فریب دهد. برای همین چنین رژیمهایی سعی میکنند در ادامه قیام ، توسط عوامل خود دست به تخریب اماکن و اموال عمومی زده ( که در ادامه سلسله مقالات بدان خواهیم پرداخت) تا بتوانند از طریق رسانه های خود ادعای دروغ اولیه را موجه جلوه دهند.
در مورد دوم نیز همواره حکومتها سعی میکنند مردم حاضر در عرصه را تحریک شده و فریب خورده کشورهای دشمن و عوامل آنها ، از جمله شبکه ها و رسانه ها بدانند. این نکته نیز برای آن است ، تا به مردم مردد که هنوز به انقلابیون نپیوسته اند و همچنین هواداران خود بقبولانند مقابله با این مردم ، مقابله با دشمن است و خواسته آنها ریشه در خواسته غربی و دشمن داشته و درون کشور دارای اعتبار و اصالت نیست.
در این مرحله ، مردم حاضر در صحنه باید با ارسال پیام هایی که نشان دهد خواست آنان چیست ، این جمع مردد را به طرف خود بکشانند و از تیزی تیغ افکار هواداران حکومت بکاهند. شعارهایی مثل ( یک اختلاس کم بشه ، مشکل ما حل میشه) یا ( ملت گدایی میکنه ، آقا خدایی میکنه) در همین راستاست.
این شعارها میتواند نشان دهد مردم بدنبال به ستوه آمدن از مشکلات معیشتی و ساختاری معیوب و فاسد است که در خیابان هستند. مواردی که بارها اخبارش را از طریق رسانه های دولتی شنیده اند .
مسئله دیگر این است که مردم باید بدون توجه به این گفته حکومت که غربیها سعی دارند در رادیو و تلویزیون های خود مشکلات را بزرگنمایی کنند فائق آیند.
حکومت سعی میکند از ابزارهای مردم که توسط غربیها برای استفاده بهتر مردم از آگاهی و اطلاع رسانی در اختیارشان قرار گرفته سوءبرداشت را القاء کنند ، و بعنوان سندی جهت عدم اصالت این قیامها بکار ببرند و این خیزش ها را ناشی از تحریک اجنبی دانسته و در صدد محدود کردن آنها باشند( بعنوان مثال رسانه های آگاه کننده غربی و استفاده از برخی برنامه ها جهت ایجاد تبادل بین مردم)
ولی یادشان رفته است که ابزارهای حکومت برای نابودی قیام مردم و سرکوب آنان ، از جمله ماشینهای آبپاش، ادوات یگانهای ویژه ، گازهای اشک آور، دستگاههای شنود را از همین غربیها وارد کرده اند و برای تحمیل حکومت خود بر مردم بکار میگیرند.
اگر مردم بخاطر استفاده از شبکه های اطلاع رسانی غربی ، فاقد اصالت در قیام هستند و فریب خورده اند ، تکلیف حکومتی
که از همان ابزار برای سرکوب استفاده میکند چیست؟؟؟
بنابراین ، این ادعای حکومتها را باید از طریق ایجاد و تکرار شعارهای برخاسته از واقعیت های مسبب قیام ، و همینطور بی توجهی به استدلالهای آنان ، برای خدشه دار نمودن اصالت و هدایت قیام و اطلاع رسانی بهتر به خودشان برگرداند.
یادمان نرود ، همین حکومت فاسد از طریق نوار کاست ، رادیوهای ترانزیستوری ، شبنامه های تکثیر شده توسط ماشین چاپهای خارجی و رادیو و تلویزیونهای بیگانه ، که هیچکدام در حوزه علمیه قم و نجف تولید نشده بودند ، به پیروزی رسید.
اگر کمک غربیها برای قیام ، سبب عدم مشروعیت است ، این حکومت برخاسته از همان ابزار نیز فاقد مشروعیت است و دست نشانده غربیهاست.
این مقاله بخش نخست از ارائه این پیشنهادات است. در ادامه نیز سعی خواهمنمود مواردی که به زعم من ، مفید میافتد را تقدیم خوانندگان گرامی نمایم.
زمانیکه خواست مسالمت آمیز مردم توسط حکومت به هیچ انگاشته میشود ، مردم چاره ای جز فریاد در خیابان و واکنشهای قهرآمیز ندارند. واکنشهایی که منجر به خشونت نیز خواهد شد.
اما نکاتی را باید در نظر داشت.
در چنین مواردی که تحولی رخ میدهد ، غالبا همه عناصر وقوع یکانقلاب ، ساده و آسان مهیا نیست. گاهی برخی از شرایط اولیه وجود دارد و بخشی دیگر هنوز بوجود نیامده است. از بخش دوم نیز گاهی در بستر قیامها، مواردی محقق میشود و ممکن است انقلابی بدون برخی مولفه ها به ثمر بنشیند.
مثلا خانم تدا اسکاچپول ، از نظریه پردازان و محققین بررسی انقلابها ، برخی نظرات خود را بعد از انقلاب ایران تعدیل کرد و برخی مولفه های جدید را نیز اضافه نمود.
پس شرایط و بستر انقلابها کاملا یکسان نیست. و چه بسا برخی مولفه ها در وقوع انقلابی مفقود بوده ، ولی آن انقلاب به ثمر نشسته باشد.
بنابراین به مسئله حکومت جمهوری اسلامی و مردم ایران باید با توجه به بستر خود نگاه کرد.
۱) اولین نکته این است که معمولا حکومتهای در حال اضمحلال ،و واقع در رویارویی با انقلابیون سعی میکنند اعتراضات مردمی را که خود نخواسته اند بشنوند ، فاقد اصالت نشان دهند. در چنین مواقعی از کلماتی استفاده میکنند که بتوانند به مردم مردد ، که هنوز به انقلابیون نپیوسته اند بقبولانند ، مردمِ در خیابان ، گروهی اغتشاشگر و آشوب طلب هستند که قصد عقده گشایی و تخریب دارند ، و هدفشان آشوب و برهم زدن نظم اجتماعی و تخریب است. از پیوستن به آنها خودداری کنید.
دومین نکته این است که غالباً سعی میشود این افراد آمده در خیابان را فریب خورده توسط عاملین کشورهای بیگانه بدانند ، که با دولت و حکومت فعلی در حال معارضه است.
در قیام اخیر که چند روزه ادامه یافته است ، شاهد هر دو واکنش از سوی حاکمیت بوده ایم.
حکومت ، نخست سعی نمود مردم را جمعی اغتشاشگر و آشوب طلب و اهل فتنه بداند. اما مسئله این است که جمعی آشوب طلب نمیتوانند در کل کشور و شهرهای بزرگ اجتماع کنند و از هر سن و قشر و جنسیتی در میان آنها باشد. بنابراین این ادعای رژیم پوشالی تر از آن است که بتواند مردم زیادی را فریب دهد. برای همین چنین رژیمهایی سعی میکنند در ادامه قیام ، توسط عوامل خود دست به تخریب اماکن و اموال عمومی زده ( که در ادامه سلسله مقالات بدان خواهیم پرداخت) تا بتوانند از طریق رسانه های خود ادعای دروغ اولیه را موجه جلوه دهند.
در مورد دوم نیز همواره حکومتها سعی میکنند مردم حاضر در عرصه را تحریک شده و فریب خورده کشورهای دشمن و عوامل آنها ، از جمله شبکه ها و رسانه ها بدانند. این نکته نیز برای آن است ، تا به مردم مردد که هنوز به انقلابیون نپیوسته اند و همچنین هواداران خود بقبولانند مقابله با این مردم ، مقابله با دشمن است و خواسته آنها ریشه در خواسته غربی و دشمن داشته و درون کشور دارای اعتبار و اصالت نیست.
در این مرحله ، مردم حاضر در صحنه باید با ارسال پیام هایی که نشان دهد خواست آنان چیست ، این جمع مردد را به طرف خود بکشانند و از تیزی تیغ افکار هواداران حکومت بکاهند. شعارهایی مثل ( یک اختلاس کم بشه ، مشکل ما حل میشه) یا ( ملت گدایی میکنه ، آقا خدایی میکنه) در همین راستاست.
این شعارها میتواند نشان دهد مردم بدنبال به ستوه آمدن از مشکلات معیشتی و ساختاری معیوب و فاسد است که در خیابان هستند. مواردی که بارها اخبارش را از طریق رسانه های دولتی شنیده اند .
مسئله دیگر این است که مردم باید بدون توجه به این گفته حکومت که غربیها سعی دارند در رادیو و تلویزیون های خود مشکلات را بزرگنمایی کنند فائق آیند.
حکومت سعی میکند از ابزارهای مردم که توسط غربیها برای استفاده بهتر مردم از آگاهی و اطلاع رسانی در اختیارشان قرار گرفته سوءبرداشت را القاء کنند ، و بعنوان سندی جهت عدم اصالت این قیامها بکار ببرند و این خیزش ها را ناشی از تحریک اجنبی دانسته و در صدد محدود کردن آنها باشند( بعنوان مثال رسانه های آگاه کننده غربی و استفاده از برخی برنامه ها جهت ایجاد تبادل بین مردم)
ولی یادشان رفته است که ابزارهای حکومت برای نابودی قیام مردم و سرکوب آنان ، از جمله ماشینهای آبپاش، ادوات یگانهای ویژه ، گازهای اشک آور، دستگاههای شنود را از همین غربیها وارد کرده اند و برای تحمیل حکومت خود بر مردم بکار میگیرند.
اگر مردم بخاطر استفاده از شبکه های اطلاع رسانی غربی ، فاقد اصالت در قیام هستند و فریب خورده اند ، تکلیف حکومتی
که از همان ابزار برای سرکوب استفاده میکند چیست؟؟؟
بنابراین ، این ادعای حکومتها را باید از طریق ایجاد و تکرار شعارهای برخاسته از واقعیت های مسبب قیام ، و همینطور بی توجهی به استدلالهای آنان ، برای خدشه دار نمودن اصالت و هدایت قیام و اطلاع رسانی بهتر به خودشان برگرداند.
یادمان نرود ، همین حکومت فاسد از طریق نوار کاست ، رادیوهای ترانزیستوری ، شبنامه های تکثیر شده توسط ماشین چاپهای خارجی و رادیو و تلویزیونهای بیگانه ، که هیچکدام در حوزه علمیه قم و نجف تولید نشده بودند ، به پیروزی رسید.
اگر کمک غربیها برای قیام ، سبب عدم مشروعیت است ، این حکومت برخاسته از همان ابزار نیز فاقد مشروعیت است و دست نشانده غربیهاست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر